The Archbishop has requested that we ring the bell every day at noon and say this Angelus prayer together

 

Angelus

God Bless the world
Give it wisdom at this time
Grant us relief and release
Be with those who are ill
And bless the carers fighting this pandemic

For Jesus Christ sake.
Amen

Readings for today 

 

Eucharist

1 Kin gs19:19-21
Psalm 16:1-7
Matthew 5:33- 37

MorningPrayer

Psalm 18:1-31
Numbers 3:1-13
Galatians 6:11 -18

EveningPrayer

Psalm 18:32-52
Eccleslasticus 46:1-10
Matthew 17:1-13

Reflection Day Seventy Eight National Lockdown Saturday 13 June 2020

1Kings 19:19-21       Psalm 16:1-7      Matthew 5:33-37

 

Good day dear friends, 

The call of Elisha is not like other prophetic call storylines in the Old Testament. It lacks the vivid visualisations of Ezekiel, the holy angels of Isaiah, the burning bush of Moses or the encouraging word of God to Jeremiah. In fact, Elisha’s call does not involve any direct meeting with God at all; it is the prophet Elijah who starts Elisha’s change in calling. The first stage of Elisha’s new call is to be a follower and servant, a disciple of Elijah. 1 Kings 19:19-21 ends with Elisha ministering to Elijah, not prophesying with him and only later after Elijah’s departure did he, Elisha begin to exhibit prophetic powers. At first he was called to discipleship.

The moment of Elisha’s “anointing” happens not with a pouring of oil, but rather with the throwing of Elijah’s cloak. Elijah’s mantle will continue to provide a powerful symbol of prophetic vocation and prophetic succession throughout the Elijah-Elisha chronicles. When Elijah is later taken up to heaven in a chariot of fire, Elisha picks up Elijah’s fallen mantle, invokes the name of the LORD, and is able to perform the same miracles. When Elisha slaughters the oxen that had previously provided his livelihood, he makes a powerful statement of vocational commitment. There is no going back to his former way of life. What claim does this call make on his life? What ties must he leave behind?

Elisha’s call description will rightly prompt many sermons about vocation and discipleship. How do we recognize God’s call in our lives? What signs of our talents and gifts have we seen in the past, and what must we give up to embrace the future God is making for us? How have we seen God’s work demonstrated in mentors, friends, or strangers? Have we apprenticed ourselves to shortage and fear or to plenty and hope?

We know that the prophetic call can be full of danger, loneliness, and despair. The prophet stands against the most powerful men in the land, the kings and opposes their status quo. All four Gospel accounts describe Jesus addressing the soon-to-be disciples with the call, “Follow me.” With no hesitation, they put down their old work and take up this new vocation. It can seem silly in its hastiness. Where is the risk assessment? Where is the accounting of their savings or their retirement portfolios? A commitment to discipleship requires an about-turn, a total turn away from the world’s values and toward God’s. I am reminded of the words to a very popular chorus titled “I have decided to follow Jesus,” which sums up commitment to discipleship in baldly touching terms: “The world behind me, the cross before me, no turning back, no turning back.” 

Psalm 16 opens with a verse that expresses its main theme: “Protect me, O God, for in you I take refuge”. The plea to God to “protect me” is common and is elsewhere translated “keep”. In the second half of verse 1, the psalmist gives the reasoning for the opening petition. He / she has sought “refuge” in God, is a rich symbol that draws on the image of hiding out for safety. What is clear is that “to take refuge” in the Lord really means to rely on God for safety and security.  In verse 2 the psalmist says to the Lord, “you are my Lord”, a common word for a superior and thus the psalmist here proclaims that the Lord is the authority in his / her life, the one who gives direction and purpose.

Although verses 3 and 4 are difficult to interpret, it seems to fit the rest of the psalm in its claim that the only true source of life is the one God in whom the psalmist trusts.

When verse 5 refers to God as “my cup” it uses language drawn from ideas in Old Testament scriptures like, “portion” and “lot” to refer to the method of apportioning the land.

Verse 6 suggests that the margin of inherited land is generous. But the psalmist makes the point that the Lord is “the inheritance, the portion, the share” in the promise. Verses 7 and 8 speak of the real results of having the Lord as an inheritance and of seeking refuge and trusting in God.

Psalm 16 testifies to a life that finds its final rest in God’s protective presence. It speaks against the view that security and satisfaction come from material wealth or human actions. It claims all that is good and all that is needed are found in the presence of God, the refuge. It recognises God as one who creates, supports, and protects life for all who trust in him. 

When Jesus quotes his Bible as prohibiting false vows and other oaths, he undoubtedly also has in view the Ten Commandments.  In this case he makes reference to the third commandment: a false oath “misuses” or takes in vain God’s name, since oaths by definition called on a deity to witness them. Breaking an oath was dangerous, for in all societies oaths contained curses that deity would revenge if the person who swore by them broke the oath. The Bible’s point in prohibiting false oaths, however, was that one should tell the truth and keeps one’s promises. The Hebrew Bible sanctioned some oaths and vows, but Jesus again summons us beyond the law’s letter to its intention. His own point is not so much that oaths are evil as that the motivation for engaging in them is; one should simply tell the truth.

Although some Jewish teachers warned against customary oath-taking, nearly all accepted oath-taking as valid. The point of this passage is integrity. Jesus observes that since God witnesses every word we say anyway, we should be able to tell the truth without having to call God to witness by a formal oath. He is addressing a popular abuse of oaths in his day. Jesus teaches that all oaths petition God’s witness equally. Just as heaven, earth and Jerusalem belong to God, so do the hairs on our heads; although we can dye our hair, we have no control over its aging. All oaths indirectly call God to witness, because everything that exists was made by him. For Jesus, no aspect of life except sin is purely secular.

When we lie to cover our own wrong motives from those we think would disregard us, we forget that one day God will expose all the secrets of our hearts anyway. Oaths that invite penalties on one for violating them (“cross my heart and hope to die”) are unnecessary for people of truth. 

Let us pray:

Lord Jesus Christ, you call us to follow you as disciples, help us to respond wholeheartedly without counting the cost. Teach us to be faithful evangelists in word and action. Show us how to share our gifts with others, and inspire us always to follow your example of generous self-giving. Teach us to give with a joyous and grateful heart that we may provide hope, consolation, and pastoral care to your people and thus give glory and honour to your holy name.

AMEN

Oordenking Dag Agt en Sewentig Nasionale Lockdown Saterdag 13 Junie 2020

1Konings 19:19-21     Psalm 16:1-7      Mattheus 5:33-37

 

Goeie dag liewe vriende, 

Die roeping van Elisa is nie soos die storielyn van enige ander roeping in die Ou Testament nie. Dit ontbreek aan die kleurvolle beelde van Esegiël, die heilige engele van Jesaja, die brandende bos van Moses en die bemoedigende woorde van God aan Jeremia. Elisa se roeping het geen direkte kontak met God nie en gebeur met die tussengangs van Elia en die eerste fase daarvan is as volgeling, dienskneg en dissipel van Elia, eerder as die van profeet. Die hoofstuk onder bespreking eindig met Elisa wie tot Elia bedien nie as profeet nie, en hy, Elisa profiteer eers aan die einde met die wegraping van Elia met die mag van ‘n profeet. Hy was eers geroep tot dissipelskap.

Die “salwing” van Elisa gebeur nie met die uitsort van olie nie, maar eerder met die gooi van die mantel van Elia. Hierdie mantel sal ‘n kragtige simbool word van  profetiese roeping en opvolging deur Elisa en Elia se verhoudingstorie. Wanneer Elia in die hemel opgeneem word, tel Elisa sy mantel op, roep op die naam van die Here en doen dieselfde wonders as Elia. Elisa slag die os wat vroeër sy lewensonderhoud was en maak daarmee ‘n kragtige verklaring van toewyding tot sy roeping. Daar is geen terugkeer na sy vorige lewe nie. Watter eise maak hierdie roeping op sy lewe? Watter bande moet hy agter laat?

Die beskrywing van Elisa se roeping is goeie materiaal vir  preke op roeping en dissipelskap. Hoe erken ons God se roeping in ons lewens?  Watter tekens van ons gawes en talente het ons in die verlede gesien en wat moet ons opgee om die toekoms wat God vir ons berei aan te neem? Hoe het ons God se werk gesien in mentors, vriende, vreemdelinge? Het ons , ons al aan ander gegee in tekort en vrees? Of in oorvloed en hoop?

Ons weet die profetiese roeping is vol gevare, allenheid en wanhoop. Die profeet staan teen die magtigste mans in die land, naamlik die konings en moet hul stand en gemak teë staan. In die evangelies word Jesus se roeping aan die toekomstige dissipels beskryf met die woorde “Volg My” Sonder huiwering het hulle hul ou werk neergesit en hul nuwe roeping opgeneem. Dit lyk dom en oorhaastig. Waar is die ondersoek na die risiko’s? Waar die berekening van hul spaargeld of uittrede portfolios? Toewyding tot dissipelskap verwag ‘n ommekeer, ‘n totale terugdraai van die wêreld se waardes en na God toe. Ek word herinner aan die woorde van ‘n welbekende liedtjie “I have decided to follow Jesus,” wat die toewyding tot dissipelskap in kragdadige en sensitiewe termes opsom: “The world behind me, the cross before me, no turning back, no turning back.” (Die wêreld agter, die kruis voor en geen omdraai meer nie, geen omdraai”) 

Psalm 16 begin met die vers wat die hooftema uitdruk: “Beskerm my, O God, ek soek skuiling by U” Die pleitdooi tot God om “te beskerm” is algemeen en word elders vertaal as “hou my” In die tweede helfte van die vers gee die skrywer die rede vir die versoek. Hy/ sy het “skuiling” by God gesoek is ‘n ryk simbool wat dui op die beeld van wegkruip vir veiligheid. In vers twee sê die skrywer “U is my Heer” algemene woorde vir ‘n opperste en die skrywer sê hiermee die Here is die gesag in sy lewe en die een wie rigting en doel gee. Alhoewel verse 3 en 4 moeilik is om te verstaan, pas dit by die res van die psalm in met die eis dat die enigste ware bron van lewe die een God is in wie die skrywer vertrou.

Vers 5 verwys na God as “my beker” en gebruik taal vanuit die ou testament soos “my deel” en “lot” om te verwys na die metode van toekening van grond. Vers ses dui daarop dat die toekening van grond ruimhartig is, maar die skrywer maak die punt dat die Here “sy lewe is, vir hom sorg en dat alles van U kom”

Vers sewe spreek van die ware uitslag van God te hê as “erfdeel” en die soeke na “skuilplek” en vertroue in die Here. Die psalm gee getuienis van ‘n lewe wat finale rus in God se beskerming vind. Dit praat teen die mening dat veiligheid en tevredenheid vanaf materieële vooruitgang of menslike optrede kom. Dit eis “ alles wat goed is” en “alles wat nodig is” word gevind in die teenwoordigheid van God, die skuilplek.  Dit erken God as een wie skep, ondersteun en lewe beskerm vir almal wie op en in Hom vertrou. 

Wanneer Jesus die bybel aanhaal in Sy argument teen die verbod op ‘n eed en beloftes doen Hy so met die tien gebooie in gedagte. Hy verwys na die derde gebod: ‘n valse eed “misbruik” of verydel die naam van die Here, omdat ‘n eed in definisie op ‘n god roep om getuie te wees. Die breek van ‘n eed was gevaarlik omdat ‘n eed ‘n vloek bevat het wat die gode kan wreek as dit gebreek word. Die bybel se punt met die verbod op ‘n eed en belofte is egter dat ‘n persoon die waarheid moet praat en sy/haar belofte moet hou of eerbiedig. Die Hebreeuse bybel regverdig sommige ede en beloftes, maar Jesus roep ons weer tot verder as die wet na die toepassing daarvan. Jesus verklaar nie die maak van ‘n eed as euwel nie, mar die motivering daarvoor en herhaal dat ons eerlik moet wees en die waarheid praat. Alhoewel sommige Joodse leermeesters teen die maak van gebruiklike eed waarsku, beskou hulle dit as bindend en geldig.

Die punt van hierdie teks is integriteit. Jesus verklaar dat God elke woord wat mense uiter weet en dat daar geen behoefte is om dit met ‘n eed te bevestig nie, maar dat mense die waarheid moet praat. Hy spreek ‘n oorbekende misbruik van Sy tyd aan. Jesus sê dat alle vorme van eed God se getuienis gelyksaam versoek en dat net soos hemel en aarde aan God behoort, so ook elke haar van ons hoofde; al kleur ons dit kan ons niks doen aan die veroudering daarvan nie. ‘n Eed soek indirek God se getuienis want alles wat bestaan is deur God gemaak en vir Jesus is geen aspek van lewe behalwe sonde van die wêreld nie. Wanneer ons leuens vertel om ons eie verkeerde motiewe te versteek van hulle wie minder van ons sal dink, vergeet ons dat God een dag al die geheime  van ons harte sal blootlê. ‘n Eed wat straf in die verbreking daarvan meebring (“cross my heart and hope to die”) is onnodig vir mense van die waarheid. 

Laat ons bid:

Here, Jesus, Christus, U het ons geroep om U te volg as dissipels, help ons om heelhartig te reageer sonder om die kostes te bereken. Leer ons om getroue evangeliste in woord en optrede te wees. Wys ons hoe om ons gawes met ander te deel en inspireer ons om altyd U voorbeeld van oorvloedige self-gee te volg. Leer ons om te gee met ‘n blye  en dankbare hart  sodat ons hoop, vertroosting en pastorale sorg kan gee aan U mense en daarmee eer bring aan U heilige Naam.   

 AMEN.